Jagen op roze vlinders en Drakeneieren

Ik fietste van de week een hele kluit kinderen voorbij. Eindelijk aan het 'buiten spelen'. Lijfelijk dan in ieder geval want ik vraag me geen seconde af of ze wel oog hebben voor de prachtige bomen, bloemen, vogels of zelfs het verkeer om hen heen. Het verbaast me vreemd genoeg toch, al ben ik bekend met deze nieuwste hype. Ongetwijfeld bedacht door een andere ouder die even zo graag de kinderen eens buiten zag spelen en dé oplossing gevonden dacht te hebben. De slimmerd heeft zelfs gedacht aan de nodige kilometers die een kind per dag moet afleggen om gezond te blijven! Complimenten!

Ik voel me met mijn 43 jaar ineens oud. Nee, ik ben niet van de generatie waarin kinderen met een stok achter een fietswiel aan renden of met een houten tol op straat speelden. Ik ben echter wel van de generatie die nog meegemaakt heeft dat het touwtje over springen een hype was, de tik-tak (een stokje met twee ballen aan een touwtje, die door fanatiek op en neer bewegen klakkend tegen elkaar aan kwamen) Ik heb de neon-gekleurde hoepel-hype meegemaakt, of de in 'Doe Maar' gekleurde skateboards, de knikkers met glitters of de knipperende lichtballen die oplichtten als ermee gestuiterd werd. Als ik het mijn eigen kinderen vertel waarmee wij ons, als kinderen van de jaren 70 en 80 mee vermaakten, kijken ze me aan met een medelijdende blik. 'Dat is echt zielig mam!'zeggen ze oprecht meelevend.

Vermoedelijk heeft de vader of moeder die de nieuwste Pokemon hype bedacht heeft, dezelfde medelijdende blik toegeworpen gekregen toen deze opperde dat je buiten ook prima naar spannende dingen op zoek kon gaan. Uiteindelijk met het juiste resultaat, want; Hoera! Eindelijk van de bank af, eindelijk uren over straat zwerven en een frisse neus halen! Vitamine D opdoen zonder tabletje of druppeltjes!

Missie geslaagd? Mwah, niet helemaal...nu nog zorgen dat ze ook nog oog gaan krijgen voor hun omgeving. De virtuele wereld, waarin zij jagen op denkbeeldige hamsters met bliksemschichten of Draken met troetelbeer gehalte (Ja, die ken ik ook nog!), om toveren naar een wereld waarin zij zich opnieuw kunnen verwonderen over de wonderen die de Natuur voor hen heeft verzonnen. Rupsen met streepjes en harige manen, Vlinders in de meest wonderlijke kleuren, eekhoorntjes van vlees en bloed. En wat dacht je van onze eigen uitvindingen, zoals Auto's in de meest uiteenlopende modellen. Je weet wel, van die futuristische toestellen die over de weg zoeven met schrikbarende snelheid en herrie waarvan onze grootouders zich nog geen voorstelling hadden kunnen maken toen ze met kinderlijke verbazing keken naar een vreedzaam over drijvende Zeppelin...

Eens te meer besef ik hóe snel de wereld in een 200 jaar veranderd is. Ben ik de enige die daar af en toe met verwondering naar kijkt? Wordt ik echt oud? Is dit de blindheid van elke nieuwe generatie kinderen die de verhalen van hun ouders en grootouders aanhoren? Hoe ziet dan de wereld voor onze achterkleinkinderen eruit? Ik wil het geloof ik niet eens meer weten...hoeveel gekker kan het nog worden???