Ik herken het in ieder geval héél erg!
Levend met Chronische pijn, voortkomend uit een spannende combinatie van Fibro-nog-wattus, Endo-nog-iets, Stress componenten, een aandenken aan het kleine-beestje-met-enge-ziekte en een 'Vooral doorgaan'- complexiteit, loop je dagelijks tegen 'ik weet het wel, maar doe het niet' oneliners van jezelf aan.
Al zou ik ze op elke muur, spiegel en deur schrijven, dan nog staat de 'negeer-modus' overuren te draaien. Ergens hoor je het koelingssysteem oververhit raken, merk je dat kabeltjes loslaten en benedendeks het water aardig hoog staat...maar dan verbaas je jezelf er tóch over dat iemand ergens roept; 'Hé jij! Je zinkt!'
'Nee hoor' hoor je jezelf dapper terug roepen. 'Het gaat nog wel. Ik ga gewoon minder hard roeien en dan komt het allemaal goed.'
Vermoedelijk roep ik dat nog steeds wanneer ik op de bodem van deze zee van ongemak gestrand ben. Om vervolgens dan ook wel een manier te vinden om 'Vooral door te gaan' Ik zal me toch verdorie niet laten kisten! Ik ben een vechter! Een doorzetter! Mij krijgen ze niet zo snel klein!
En ineens is het beeld daar; een flits van herkenning en in gedachten het beeld van de arm- en beenloze ridder op het bruggetje van "Monty Python, and the holy grail"! Stug volhoudend dat hij nog steeds kan vechten! - zie je wel; ik wéét het wel!
Aan je glimlach en hoofdknikken merk ik al dat dit jou totaal niet bekend voorkomt. Verdikkie! Ben ik toch weer de enige idioot hier!
Wat doe jij dan in zo'n geval? Luister jij braaf naar mijn advies om een paar stappen terug te nemen? Je grenzen aan te geven? Eerst aan jezelf te denken, want de wereld draait ook wel door zonder jou?
Goed voor jou!
Misschien kan je dan ergens een microfoon opscharrelen, een versterker en een misthoorn en het mij ook zachtjes in mijn oor tetteren? Stuur daarna even een elektricien die de kabels in mijn hoofd opnieuw komt aanleggen, een monteur die de zenuwkabels doorlicht, een bouwvakker die ook handig is met emotie-lekkages en iemand die over voldoende kennis beschikt inzake autistische ezels die geen andere uitwegen vinden dan door die betonnen muur van zelf-ontkenning. Bedankt!
