Een SMART Alternatief

Je hebt vast wel eens gehoord van "SMART" werken, en nee, dat betekent niet dat je in of aan zo'n geinig velgekleurd autootje werkt. Hoewel je wel, als je het goed doet, als een goed geoliede auto door het leven kan zoeven!

SMART staat voor Specifiek, Meetbaar, Acceptabel, Realistisch en Tijdsgebonden maken van doelen die je jezelf stelt. Binnen de NLP, maar zeker ook binnen het hectische kantoor leven wordt veel gewerkt met dit principe.
Op je leven en het naleven van afspraken met jezelf, het behalen van doelen die jij jezelf gesteld hebt en het verwezenlijken van je dromen is het echter ook zéér geschikt!

Vanuit LEVENSREIZIGER bied ik workshops "Doelenboeken maken" aan, en werk dan op hetzelfde principe. Aangevuld met een stuk Mindfullnes, NLP en Creatieve therapie.

Feitelijk bouw je voort op de SMART aanpak door al je zintuigen in te schakelen wanneer je een doel opstelt. Met andere woorden: je stemt dat doel fijner af dan louter in termen van specifiek, meetbaar, etc. Door middel van een aantal vragen maak je het Hoe, Waarom, Waarvoor en Wanneer van het door jou gewenste resultaat kristal helder.
Door een grondig inzicht in je ware motieven om het doel te bereiken, ben je in staat de voor- en nadelen van succes versus falen af te wegen.
Door het fysiek te maken, houd je de lijn met jouw gewenste eind resultaat strak en doordat het er oogstrelend uitziet en je plezier hebt er mee bezig te zijn, blijf je jezelf voortdurend motiveren. Je bouwt aan je zelfvertrouwen het doel te bereiken, maakt je valkuilen en blanco spots inzichtelijk en verbreed je horizon op een ontspannen, creatieve en inspirerende manier. Wat wil je nog meer?

Jaren geleden maakte ik kennis met de principes van NLP. Nadat ik me ook in Kwantum Fysica en Sjamanisme ben gaan verdiepen, zijn er zo veel deuren open gegaan Het maakt onzichtbare lijnen die door het leven lopen zichtbaar. Ankerpunten in je verleden, maar vooral ook de mogelijkheid die punten te verleggen en zelfs in de toekomst aan te kunnen aan brengen.
Nu ik ook geschoold ben in de meer reguliere therapie vormen, ontdek ik dat heel veel therapieën op soortgelijke principes gebaseerd zijn. En wat men als Alternatief ziet, eigenlijk helemaal zo alternatief niet is. Het heet alleen anders, en omdat iemand er een hoogdravend boek over geschreven heeft dat is geadopteerd door de reguliere therapeutische instellingen, wil niet zeggen dat het "anders" is.

Wat ik hiermee vooral wil aangeven: er zijn hele mooie en leuke manieren om met jezelf aan de slag te gaan. Om je leven vorm te geven, te modelleren naar jouw eigen wensen. Blijf niet hangen op de bekende paden maar dwaal gewoon eens over één van de zijpaden en ontdek welk wonderschone zaken je daar op je pad kan tegenkomen.

Alternatieve wegen wil niet zeggen dat ze niet werkende, niet helende, of niet gangbare wegen zijn. Alleen dat dit de wegen zijn waar er niet gekozen is voor een asfalt bestrating. En iedereen weet dat; de autobaan je dan mogelijk wel het snels van A naar B brengt, maar de paralelweg of de alternatieve route uiteindelijk wel de meest ontspannen, meest memorabele en meest plezierige route kan blijken te zijn! Iets dat juist voor jou hersenen en voor jouw gezondheid de weg is die uiteindelijk de verandering te weeg zal brengen die je voor ogen hebt!

Lente, met een franje van wit

Hoewel ik deze laatste weken dusdanige Lente kriebels ondervond dat ik al uit keek naar Paas-ideetjes en mijn lichaam me als een tropische vogel in de sneeuw doet wanen, kan ik hier wel enorm van genieten. Dit winters landschap; met de pootafdrukken in de verse sneeuw, witte daken, dwarrelende vlokken, sneeuwpoppen en zelfs de dieren die als jonge honden dartelen door het koude goedje.

Het lijkt alsof de dieren op dezelfde manier reageren als de meeste mensen bij de aanblik van verse, nog maagdelijke sneeuw. De wereld ziet er zo heerlijk fris en schoon uit, alsof ze de hoofdrol speelster is in de nieuwste wasmiddelen reclame. En het hoofd doet mee. De witheid buiten, de gedempte geluiden, de wereld die op "pauze" lijkt te staan, doet het hoofd goed. Want ook de gedachten lijken stiller, frisser, helderder of soms bedolven onder een laagje witte mist. Heerlijk toch?

Wat is er met dat Lentegevoel gebeurd? Ohw, niets aan de hand! Die steekt, in al haar kleurigheid, stiekem haar hoofdje alweer onder de sneeuw vandaan. Nog eventjes genieten van de witheid en dan weer rap terug naar luchtigere blogs dan afgelopen twee jaar, paaseitjes, vilten kuikentjes en dartele jonge diertjes.

Jodelie!

Opstaan en weer door gaan

Alweer een jaar voorbij. Mijn blogs terug lezend kan ik niet zeggen dat ik veel ben opgeschoten. Sommige processen nemen hun tijd. Zo blijkt.

Ik heb mijn andere blog, zonder er verder nog echt lang bij stil te hoeven staan, verwijderd. Ergens weet ik niet geheel waarom, maar anderzijds weet ik het heel goed. Het was tijd. Ik zie mijzelf in cirkels draaien door de teksten heen. Het is een voortgang van vallen, opstaan en weer doorgaan. Ik word daar niet vrolijk van en kan me niet voorstellen dat het voor een ander verhelderend of stimulerend kan zijn.
Afgelopen twee jaar zijn er heel veel zaken om mij heen weggevallen. Sommige dingen gingen als van zelf, anderen met een proces van loslaten, verwerken en helen. Toch was dat niet voldoende. Mijn lichaam heeft wederom op de rem getrapt. Al heb ik af en toe het gevoel dat dit keer niet alleen de rem is ingetrapt maar tegelijk de handrem en de noodrem zijn aangetrokken. Niet de eerste keer, maar wel de eerste keer dat ik ervaar wat ik nu ervaar.

Stilte. Berusting. Geen schuldgevoelens naar anderen, me niet gepushed voelen door mijn werk, door verplichtingen, mensen om mij heen, of door mijn eigen dromen of wensen.
Alleen een kalm overzien van de chaos, de schade en het in kalmte in me opnemen. Nog niet eens direct op zoek naar oplossingen zoals ik dat gewend ben, maar een simpel "in ogenschouw nemen van".

Anderen zetten nu plannen voor mij uit. Ik hoef slechts te volgen en mijn goedkeuren te geven, aan te geven wat ik aankan en wat niet. Ik laat me niet meer voortdrijven door het "Moeten", behalve daar waar mijn lichaam aangeeft dat het rust nodig heeft.

Alsof je je laat vallen, en door vele handen wordt opgevangen en gedragen naar de plek waar je moet zijn. Het kan me inmiddels niet echt meer schelen wat anderen van mij willen of denken,ik spiegel mijzelf niet meer aan andermans verwachtingen. Eén van de meest moeizame processen van afgelopen paar jaar. Het "weigeren te willen" is uiteindelijk overgaan in "niet doen". En daarmee besef ik ineens hoeveel ik gewonnen heb, welk een mijlpaal ik behaald heb!- Eindelijk!

Misschien is dit dan mijn keerpunt, de kans uit deze cirkel te breken? En tegelijk erken ik het gevaar in deze stille hoop. Dus beloof ik mijzelf plechtig ook dat los te laten, af te wachten. Gewoon te genieten van de rust, de mogelijkheden, de veranderingen in welke gedaante deze ok zullen komen.

Met al mijn geknok en het vechten voor een betere situatie, een betere gezondheid, betere kansen, heb ik mijzelf alleen maar verder het drijfzand in gewerkt.
Nu ik drijf en stil lig wacht ik af. Er zijn acties uitgezet om me naar de kant te krijgen, ik moet er op vertrouwen dat het gaat lukken. Hoop is voor later.

Liefs
Amber