Opstaan en weer door gaan

Alweer een jaar voorbij. Mijn blogs terug lezend kan ik niet zeggen dat ik veel ben opgeschoten. Sommige processen nemen hun tijd. Zo blijkt.

Ik heb mijn andere blog, zonder er verder nog echt lang bij stil te hoeven staan, verwijderd. Ergens weet ik niet geheel waarom, maar anderzijds weet ik het heel goed. Het was tijd. Ik zie mijzelf in cirkels draaien door de teksten heen. Het is een voortgang van vallen, opstaan en weer doorgaan. Ik word daar niet vrolijk van en kan me niet voorstellen dat het voor een ander verhelderend of stimulerend kan zijn.
Afgelopen twee jaar zijn er heel veel zaken om mij heen weggevallen. Sommige dingen gingen als van zelf, anderen met een proces van loslaten, verwerken en helen. Toch was dat niet voldoende. Mijn lichaam heeft wederom op de rem getrapt. Al heb ik af en toe het gevoel dat dit keer niet alleen de rem is ingetrapt maar tegelijk de handrem en de noodrem zijn aangetrokken. Niet de eerste keer, maar wel de eerste keer dat ik ervaar wat ik nu ervaar.

Stilte. Berusting. Geen schuldgevoelens naar anderen, me niet gepushed voelen door mijn werk, door verplichtingen, mensen om mij heen, of door mijn eigen dromen of wensen.
Alleen een kalm overzien van de chaos, de schade en het in kalmte in me opnemen. Nog niet eens direct op zoek naar oplossingen zoals ik dat gewend ben, maar een simpel "in ogenschouw nemen van".

Anderen zetten nu plannen voor mij uit. Ik hoef slechts te volgen en mijn goedkeuren te geven, aan te geven wat ik aankan en wat niet. Ik laat me niet meer voortdrijven door het "Moeten", behalve daar waar mijn lichaam aangeeft dat het rust nodig heeft.

Alsof je je laat vallen, en door vele handen wordt opgevangen en gedragen naar de plek waar je moet zijn. Het kan me inmiddels niet echt meer schelen wat anderen van mij willen of denken,ik spiegel mijzelf niet meer aan andermans verwachtingen. Eén van de meest moeizame processen van afgelopen paar jaar. Het "weigeren te willen" is uiteindelijk overgaan in "niet doen". En daarmee besef ik ineens hoeveel ik gewonnen heb, welk een mijlpaal ik behaald heb!- Eindelijk!

Misschien is dit dan mijn keerpunt, de kans uit deze cirkel te breken? En tegelijk erken ik het gevaar in deze stille hoop. Dus beloof ik mijzelf plechtig ook dat los te laten, af te wachten. Gewoon te genieten van de rust, de mogelijkheden, de veranderingen in welke gedaante deze ok zullen komen.

Met al mijn geknok en het vechten voor een betere situatie, een betere gezondheid, betere kansen, heb ik mijzelf alleen maar verder het drijfzand in gewerkt.
Nu ik drijf en stil lig wacht ik af. Er zijn acties uitgezet om me naar de kant te krijgen, ik moet er op vertrouwen dat het gaat lukken. Hoop is voor later.

Liefs
Amber