A Moon cup of Coffee

Het is vroeg in de ochtend wanneer ik mijn eerste mok dampende koffie genoegelijk opslurp. Naast mij ligt een heel "StAuT" hondje, languit te slapen op de bank waarop ze eigenlijk helemaal niet mag zijn, en slaakt tevreden zuchtjes wanneer ze in haar dromen zachtjes kwispelt. Hoe kan ik zo wreed zijn haar dat te ontzeggen? Dus doe ik alsof ik het niet zie en typ lekker verder. De kinderen liggen boven in bed uit te slapen...of in ieder geval; later wakker te worden dan de doordeweekse zes uur in de ochtend wake-up-call. Ik zelf heb al gedouched, heb al een ochtend wandeling gemaakt, de vaatwasser uit- en in gepakt en de rommel van gisteren avond wat opgeruimd...tjah, het standaard rondje leven van een werkende heks, zullen we maar zeggen.

Ongelooflijk dat we in al die magische boeken nog steeds de ultieme "opruim" spreuk niet hebben weten op te slaan, of de juiste potgrond voor een geldboom niet hebben kunnen vinden zodat we een huishoud heks in dienst kunnen nemen! Nee, wat we wel hebben, zijn; Moon-cups. En nee, dat zijn geen sjieke kopjes waarmee we onder de volle maan gezellig gezamenlijk koffie zitten te drinken! (Was het maar waar)

Nee, dat zijn kopjes, kuipjes, stolpjes, die je inwendig inbrengt om je maanbloed...of wel (voor de lezende kerels) men-stru-atie-bloed mee op te vangen, in plaats van in die kleffe luiers of in kurkdroge wattenstaafjes met een touwtje. Een aantal vriendinnen zijn er lyrisch over, maar zelf dank ik de Godinnen dat ik van deze ellende vervreemd geraakt ben de afgelopen jaren. Om één of andere reden houden die dingen me bezig en gaat mijn fantasie alweer in galop...Goden! Ik moet er gewoon niet aan denken!!

Kan je het je voorstellen? Dat je, tijdens je volle maanvlucht, al klotsend door dat luchtruim zoeft? Bij elke bocht moet oppassen dat je het kostbare goedje niet over het inwendige kopje klotst...een spoor van plasjes rood achter je laat die dan vervolgens weer terug gevonden worden op de voorpagina van het streek dagblad met de vermelding "mysterieus bloed bij volle maan zet wetenschappers voor groot raadsel". Ga het die arme drommels dan maar uitleggen, met een beetje geluk tref je een mannelijk exemplaar dat tenminste nog een klein beetje is ingewijd, maar met grote kans tref je het exemplaar dat het in Salem hoort donderen!

Dat soort mannen zijn al gedesoriënteerd genoeg bij de wetenschap dat er vrouwen bestaan! Ze dan te moeten vertellen dat het maandelijks bloeden niets ernstigs, on-reins of besmettelijks is, was al een opgave waar we eeuwen over hebben gedaan om ze dat te laten beseffen...en het is nog niet geheel door gedrongen...

Kan je je dan voorstellen hoe je moet uitleggen dat het ook nog eens met de Maan van doen heeft? Dat het een goddelijke Eb en Vloed systeem betreft waarin zowel alle logica gevangen is, alsmede compleet in ontbreekt...en ze dan OOK nog uit moeten leggen dat je het het beste kan opvangen in een kopje omdat het "puur, onbevlekt en reinigend" is....en dat IK, als vrouw dan nota bene, degenen ben die het in mijn haast om het niet te laten over stomen, flitsend snel door de nacht ben gevlogen op zoek naar de dichts bijzijnde toilet met de deur in de juiste windrichting om mijn bloed onder de juiste condities, ritueel terug te geven aan Moeder Aarde nu de Maan ophaar krachtigst is...het gemorst heb op hun dure witte auto met lederen bekleding, open dak, ultra blaster en sport uitlaat? Met wat pech ook nog de draden van hun TomTom heb geraakt waardoor door algehele kortsluiting ze nu geheel en al de weg zijn kwijt geraakt?

Ik dacht het niet!!

In de deur van de kamer hoor ik zacht geschuifel. Mijn dochter steekt haar hoofd de kamer binnen. Haar haar heerlijk in de war en de afdruk van het kussen nog schemerend op haar gezicht. "Heb je ergens maandverband mam?" Ik glimlach, "tuurlijk schat, in het mandje naast de toilet". Dan glijd er een duivelse lach over mijn gezicht..."maar je mag ook mijn koffiekop wel gebruiken hoor, ik heb hem toch al op, en deze lekt niet door"...