December 2022

Blijk ik nog steeds een blog te hebben! Hoe is het mogelijk...juist nu ik er aan dacht er misschien weer eens eentje op te starten! Bladerend door de oude stukjes tekst is het best grappig te zien hoeveel ervan nog is gebleven en welke herinneringen ze oproepen! Het is een paar jaar 'stil' geweest hier...er kwam iets tussen dat we de 'corona-jaren' zullen noemen. De hele wereld lag stil, ons leven lag stil, dus waarom mijn blog ook niet? Ja toch? Maar stiekem bleef het ondergronds borrelen, ik dook een depressie en een overgang in die ik heb gebruikt om eindelijk eens tijd en aandacht aan mijzelf te besteden. Ondertussen ook besloten om me niet langer tegen te laten houden door wat 'hoort' of wat er 'verwacht wordt' van me en mijn spontaniteit de ruimte te geven. De beste beslissing ooit. Al heeft het heel wat lichamelijke reacties uitgelokt. Want met alle stress en spanning die vrij kwam, kwamen ook de negatieve gedachten en gevoelens, de lichamelijke verkramping en het besef dat ik afgelopen tien tot twintig jaar alleen maar overleefd had, maar vergeten was te leven. Zodoende op een motor gestapt, mijn rijbewijs gehaald en mijn eerste eigen motor aangeschaft. Wat een wereld ging er voor me open! Voor het eerst in mijn leven heb ik zoiets als 'vrijheid' ervaren, maar vooral omdat ik mijn spontaniteit, mijn gevoel en mijn eigen verlangen volgde! Met die eerste stappen heb ik een deur geopend naar veel meer. Afgelopen twee jaren waren een aaneenschakeling van dingen die ik nog nooit gedaan had maar altijd graag eens had willen doen! Ik confronteer mezelf met mijn angsten en bedenk mezelf dan; als ik op een dag op mijn sterfbed lig en ik heb dit NIET Gedaan, zou ik er dan spijt van hebben? Als het antwoord JA is, dan doe ik het, hoe eng het ook is. Of het nu gaat over mijn hart, op een motor stappen, zeilen, werk of iets anders...Ik moet voor mezelf en mijn eigen geluk opkomen. Nee heb ik al, JA kan ik alleen maar zelf creëren :) Krijg ik daarmee alles wat ik voor ogen heb? Nee. Maar ik kom wel een heel eind. Ik heb geen geheimen meer. Niet voor mezelf en niet voor een ander. Ik maak van mijn hart niet langer een moordkuil. Als ik iets wil dan ga ik er voor, als ik iets niet wil, dan geef ik het gewoon open en eerlijk aan. Als ik om iets of iemand geef, dan zal die het weten ook. Ik steek geen tijd meer in dingen die van me verwacht worden tenzij ik daar zelf nut van in zie en ik stop mijn energie in die dingen waar ik zelf voor de verandering blij van word en energie van krijg. Alleen dat levert al zo veel op! Toch blijft het gevoel 'een nutteloos bestaan te leiden' kleven, en dat is irritant. Misschien komt het omdat ik altijd voor iets of iemand geleefd heb, anders dan mijzelf. Ik moet mijn hensentjes nog leren dat 'leven voor mijzef' vele malen nuttiger is dan wat het daarvoor deed. Al zou ik een levensreisgenoot plezierig vinden, (geluk deelt zich immers graag, zéker als het met iemand is waar je veel om geeft); ik vermaak me heel goed alleen. Toch is dat 'alleen zijn' soms wel eenzaam, en zo nu en dan wat deprimerend. Maar ik ben kieskeurig; dus blijft mijn hart waar het is en ik waar ik ben...onderweg naar mijn eigen 'ze leefde nog lang en gelukkig' :) en aldoende zoef ik het jaar uit en start ik in 2023 met mijn blog nieuw leven inblazen. Tenminste; dat is mijn voornemen. Eens zien wat daar van komt! Fijne feestdagen en op naar een nieuw jaar en nieuwe avonturen!

Sociale manipulatie

Omdat ik bezig ben een presentatie voor te bereiden over social media en hoe men dat kan inzetten voor je (vrijwilligers) organisatie, was ik even in wat ‘oude verkooptechnieken’ gedoken om die te vergelijken met de huidige. Technieken die eigenlijk helemaal niet zo heel erg verschillen, alleen een stuk massaler zijn geworden Toen ik begin jaren 90 “Grafische vormgeving” studeerde hadden wij nog niet de luxe van computers en photoshop. Alles deden we met de hand, maar verder zal het, denk ik, niet zo heel veel verschillen met wat ze nu leren op dezelfde opleiding waar het verkooptechnieken betreft. Het belangrijkste is immers; hoe kan ik het beeldmateriaal zodanig maken dat het mensen stimuleert iets te kopen of te doen? Niet alleen het product maar ook de gehele ‘look & feeling’ van het product goed in beeld brengen. Mensen zo zien te prikkelen en stimuleren dat ze een onweerstaanbare drang krijgen het product te ‘moeten hebben’. Niet alleen de vormgeving en het beeldmateriaal, maar ook de kleuren die gebruikt worden, de form, de manier waarop het gebracht wordt, zijn daar een belangrijk onderdeel van. Een stuk psychologie en hoe de consument te manipuleren dus. Een pak rijst verkoopt zichzelf niet door een gewoon een kale doos met rijst te zijn. Breng die doos mooi in beeld, plaats het in een omgeving die de smaak en geur van de rijst bijna oproept, maak de verpakking mooi, presenteer het aantrekkelijk en aannemelijk, zet er een pakkende zin bij die je aanspreekt; en heel veel mensen willen opeens die rijst hebben! Precies zo werkt het met reclame spotjes op TV, sluipreclame in films, en zelfs de manier waarop winkels ingericht zijn. Waarom zou het in de digitale wereld anders zijn? We worden voortdurend bespeeld. Er wordt voortdurend op ons onderbewustzijn ingepraat. Ons koopgedrag wordt gevolgd om beter te bepalen hoe we te manipuleren zijn, welke dingen ons het meest prikkelen tot het doen van een aankoop of het veranderen van ons gedrag. Dat online platformen hier handig op ingesprongen zijn en het spel geperfectioneerd hebben mag je dan ook niet verbazen! In het kader van de op handen zijnde presentatie werd ik getipt op een nieuwe documentaire op Netflix ‘The Social Problem’ die het heel mooi in beeld brengt op een, voor iedereen, begrijpelijke manier. Ex werknemers van o.a. Facebook en Twitter vertellen hoe deze platformen gebruik maken van gedragsmanipulatie, hoe ze niet alleen ons gedrag maar ook onze perceptie aanpassen. Hoe ze het verslavingsgedrag in de mens aanspreken en uitbuiten met foefjes zoals; triggers, nep nieuws en emoties. In de documentaire wordt op een hele heldere manier inzicht gegeven in een hele enge wereld waarin we leven en waarvan we ons vaak niet eens bewust zijn. Het laat ook zien hoezeer onze vermeende ‘eigen keuzes’ en ‘eigen inzichten’ gekleurd worden door algoritmes en manipulatie van industrieën die ons, ‘de consument’, als product zien. Het draait namelijk helemaal niet om ons maar om de bedrijven die er miljoenen euro’s in pompen om hun producten bij ons aan de man te brengen. Dat zijn de klanten; de organisaties die ‘de manipulatie van ons koopgedrag’ inkopen bij de grote platformen waarvan wij zo afhankelijk geworden zijn. Ze zeggen het in deze documentaire heel mooi; “Als je niet voor het product betaalt; dan ben jij het product”. Feitelijk ben ik, als grafisch vormgever en zelfs als PR & Communicatie mederwerker, niet veel beter, dat besef ik me terdege. Alleen is mijn speeltuin minder massaal. Maar ook ik maak gebruik van mijn psychologische kennis inzake koopgedrag en manipulatie bij het maken van een logo, een website, een flyer, een zakelijk bericht op social media of een krantenartikel. Ik ben me voortdurend bewust welk effect een bepaalde kleur heeft, hoe de ‘look & feeling’ van een website, visitekaart, flyer en tekst overkomt en welke bedoeling ik daar zelf achter heb, door specifiek voor deze vormgeving te kiezen. “Hoe lok ik mensen naar deze website toe? Hoe stimuleer ik “impulsaankopen”? Hoe lok je mensen naar dit product toe?” zijn vragen die je voortdurend in je achterhoofd hebt. Misschien dat ik daarom ook anders kijk naar het nieuws, reclame, social media en de stemming makerij van tegenwoordig…ongeacht wat er zich in en om ons afspeelt, achter de schermen worden er hele andere belangen nagejaagd. Daarvoor ben ik geen complot denker, maar wel iemand die bewust is van ‘layers’. Het leven heeft (voor mij) verdraaid veel weg van Photoshop en de wereld van social media is één groot spel van aanbod en behoefte; Als je weet hoe dat spel werkt en je door hebt welke zetten je moet doen om je spelers daar te krijgen waar je ze wilt hebben, dan heb je de wereld in je handen. De vraag is alleen wel; ten koste van wat? Maar goed….in de presentatie voor de vrijwilligersorganisaties natuurlijk gewoon wat foefjes; om een beetje ‘mee te mogen spelen’ 😉

Jaar foetsie

Mijn hemel, al een jaar niet meer geblogd! Logisch, als je weet hoe mijn leven afgelopen jaar geweest is, namelijk: DRUK! Heel druk!
Zo vlak voor het einde van dit blog-loze jaar dan toch maar een stukje schrijven voor het jaar helemaal foetsie is!

Waar ben ik zoal druk mee geweest? Met overleven moet ik zeggen. Afgelopen jaar heb ik de struisvogel-politiek met succes toegepast!
Ik heb mij vol enthousiaste ondergedompeld in werk. Gelukkig heb ik heel leuk werk met collegae die ik graag zie en er is in vrijwilligersland, wat ons werkveld is, altijd volop werk te vinden! In de tussentijd ben ik druk op zoek geweest naar een leuke koopwoning, maar dat blijkt geen makkelijke opgave te zijn in de prijsklasse waarin ik zoek. Het is me dus nog niet gelukt. Daarbij komt ook; zoek ik voor 1, 2 of 3 mensen nieuwe woonruimte? Gaat mijn zoon volgend jaar op kamers, wil mijn dochter meeverhuizen of gaat ze ook haar vleugels uitslaan? Allemaal vragen die best essentieel zijn in deze zoektocht en dan hebben we het nog niet gehad over het financiële plaatje.
Als alleenverdiener een huishouden van 5 volwassenen (inmiddels zijn er een dame en heer aan ons toegevoegd in de vorm van potentiële schoonzoon en -dochter) bestieren is een uitdaging op zich. Zeker als de dame en heer het puberen naar een hoger niveau hebben weten te heffen. Als je dan ook nog volledig opdraait voor de kosten van school, bijkomende kosten voor jongeren van 18+ die nog steeds geen baantje hebben om zelf voor de rekeningen te zorgen plus alle andere bijkomende rekeningen heb je een heus Pret pakket :)
Heel blij dat ik een baan heb waar ik vrolijk van wordt en waar ik een vast inkomen uit haal. Creatieve workshops geven is dit jaar er echt bij in geschoten! Bloggen dus al helemaal...

Op naar een nieuw jaar, nieuwe ronden, nieuwe kansen en hopelijk ook een nieuwe periode met meer rust, overzicht en ruimte voor de dingen waar IK blij van word...we zullen zien. De intentie zend ik bij deze iig alvast uit maar waar is afgelopen jaar in vredes naam gebleven? Gisteren was het nog 2017!

Muiterij in Casa la Bruja

Met wallen onder de ogen, de zoveelste pijnstiller achter de kiezen en met een koude bak koffie in haar handen kijkt het vrouwtje naar buiten. Het regent en in huis is het, heel even, relatief stil. Eindelijk. Frieda is dicht tegen haar aan gekropen, snapt niets van de situatie in huis en is het duidelijk zat.

Al vier dagen rent haar kleine vriendje Thorgal blazend, sissend en grauwend door het huis achter de arme oudere kat Ferghus aan. Dag én nacht. Frieda heeft geprobeerd te bemiddelen maar is het zat om nergens meer veilig te kunnen slapen zonder overvallen te worden door een kluwen haar met nagels. Zelfs in haar verstopplek achter de bank is ze niet meer veilig. Dus bijt ze van zich af en duikt ze er zelf maar tussen, in de hoop dat ze ophouden.

En het vrouwtje? Die probeert zo goed en zo kwaad als het kan de boel te sussen, doet haar best de situatie om te vormen naar iets positiefs. Ze snapt Thorgal wel, zegt ze. Ferghus rook misschien een beetje anders nadat hij per ongeluk een uurtje in de tuin had gezeten. Hij had zomaar een insluiper kunnen zijn die heel veel op Ferghus leek. Dus heeft ze Ferghus goed afgenomen met een natte washand en hem afgedroogd met een handdoek die lekker rook naar het vrouwtje. Voor de zekerheid heeft ze hem zelfs nog na-gedroogd met een vies shirt uit de was waar de katten altijd zo graag in liggen. Maar helaas. Thorgal lijkt zich te hebben vast gebeten aan zijn idee dat deze Ferghus niet ‘onze Ferghus’ is. Als een zwarte mini-panter sluipt hij door het huis. Geen hoekje is meer veilig. Zelfs niet in een groot huis.

Ondertussen durft Ferghus niet meer te eten of op de kattenbak te zitten. De eettafel lijkt de enige relatief veilige plek voor hem. Er is dus een noodoplossing gevonden om te voorkomen dat alles wordt onder geplast en de poep op de vreemdste plekken opduikt. Erg hygiënisch is het niet, maar het is maar even niet anders, zegt het vrouwtje. Helaas heeft dat tot resultaat dat het nu overal naar ontlasting ruikt en de arme Frieda van pure ellende ook per ongeluk in huis poept. Het vrouwtje rent zich deze dagen rot terwijl ze het al zo druk heeft en erg veel pijn heeft. Schoonmaken, Ferghus troosten, Frieda geruststellen, Thorgal proberen te sussen en daarnaast ook nog voor haar eigen muitende pups en het huishouden zien te zorgen terwijl de vakantie voor de deur staat.

Frieda zucht en kijk haar vrouwtje aan. Zachtjes lebbert ze over een wondje op haar onderarm. Niet zeker wetend of die nu door haarzelf of door de twee miauwbeestjes is veroorzaakt. Frieda krijgt een aai over haar bol en geniet. Naast haar voelt ze zich tenminste nog een heel klein beetje veilig in huis.

Het levens compas

Vanaf de eerste dag dat mijn oog viel op een Tuareg kruis werkte die als een sleutel tot een diep verborgen herinnering. Ik was op slag verliefd op dit prachtige symbool en ik wilde er graag zo veel mogelijk over weten!

Ik was een jaar of zestien toen ik mezelf in een studie over de diverse Berber volkeren van Noord en Midden Afrika stortte. Al snel werd mijn aandacht getrokken door de Touareg of Tuareg die voornamelijk in Libië, Zuid Algerije, Niger, Mali en Burkina Faso leven maar ook in Noord Nigeria. De Tuareg staan bekend als 'de Blauwe mannen van de woestijn' door hun met Indigo gekleurde gewaden en sluiers. Door de kleurstof verkleurt ook hun huid naar een blauwtint.
Opvallend is dat binnen de Tuareg het de mannen zijn die gesluierd door het leven gaan en niet de vrouwen. De vrouwen staan binnen de Tuareg stammen in hoog aanzien. Zij dragen prachtige diep blauw-zwarte gewaden en hebben vaak gezichtsversieringen gemaakt met Henna. De Tuareg hebben een eigen taal; Tamasheq, dat verwant is aan de Afro-Asiatische Berbertalen. Ze zijn een semi Normadisch volk dat, historische gezien, een belangrijke rol gespeeld heeft wat in het verspreiden van de Islam in Nood Afrika. Toch geeft de Tuareg een geheel eigen invulling aan de Islam, verweven met aspecten uit een ouder Berber-geloof.

De Tuareg kent een traditioneel clan- of stammenstelsel,met daarin een eigen hiërarchie en kasten systeem die zeer hecht is. Zo zijn er Stamleiders, Nobelen, semi-Nobelen, Vazallen tot zelfs een laagste rang van Slaven. Deze laatste worden overigens goed behandeld en maken tegenwoordig (in hun nazaten) een vast onderdeel uit van de stam. Zij het dan in lage kaste.

De stammen hebben diverse vaste handelsroutes die zij als 'hun eigen' claimen. Tijdens de kolonisatie van Afrika hebben kolonisten veel te doen gehad met deze mysterieuze stam met geduchte krijgers op kamelen. In de 4e eeuw heerste er zels een vrouw over de stammen; Tin Hinan, een Tuareg koningin en krijger met groot aanzien. Tin Hinan was befaamd! Zeker in een tijd dat zelfs de westerse vrouwen nog bezig waren hun zelfstandigheid op te eisen. Haar tombe is nog steeds in de Sahara te vinden bij Abalessa in de Hoggar gebieden van Algerije. Dat de Tuareg tot de verbeelding spreekt is dan ook bijna vanzelfsprekend.

De Tuareg staan eveneens bekend om hun geheel eigen kunststijl en zilversmeden. Ze maken in versieringen voornamelijk gebruik van geometrische figuren en lijnen. Ze dragen voornamelijk zilver dat geluk en voorspoed zou brengen. Daarnaast is het zilveren "Tuareg kruis" één van de meest eigen en bekendste sieraden. Het woord 'kruis' is er door de christenen aan gegeven, zelf noemen ze het een 'kompas' of in hun taal; 'tanaghilt' of 'zakkat' (Het 'Agadez Kruis' aka'Croix d'Agadez'). De 'kruizen' verschillen onderling nog wel wat, afhankelijk uit welke stam de maker komt. Zo heeft elke stam zijn 'eigen' vormgeving, vergelijkbaar met de Tartans van de Schotse clans. Een kenner zal dus vrij snel zien van welke regio het 'kruis'afkomstig is.

De Symboliek
Het Tuareg kompas is een samenstelling van een aantal symbolieken. Naar vermoeden zit het Ankh symbool uit het oude Egypte in de basis van het ontwerp. Daarnaast staat de gekantelde vierkant in het ontwerp, met op elke hoek een knop of punt, voor de vier windrichtingen. Veelal is in het hart van dit vierkant een vijftal punten geslagen die voor de vijf elementen staan. De grote ring aan bovenzijde kan zowel voor de kosmische baarmoeder als het alziend oog staan, daar bijgeloof, oude religie en islam in elkaar over vloeien. De Driehoek die in het ontwerp is terug te vinden is tevens een verwijzing naar de vagina en het gehele ontwerp oogt als 'stilistische vrouw' waarmee ook het scheppende, vrouwelijke energie wordt aangehaald waarmee het als amulet als vruchtbaarheidssymbool fungeert. Het Tuareg compas/kruis heeft dus meerdere betekenissen en kan door zowel man als vrouw gedragen worden. Een vrouw zal het dragen om het boze oog af te weren en om vruchtbaarheid af te smeken. De man zal het dragen om zijn weg door het leven te vinden, geluk af te smeken en om zijn innerlijke kracht te versterken.

Een Tuareg kompas wordt veelal van vader op zoon doorgeven of door vader aan hun zonen geschonken op het moment dat zij op eigen benen gaan staan. Meestal is dat rond dezelfde tijd waarop een zoon een sluier gaat dragen, wat het officiële moment is waarop hij de volwassen-man in zichzelf omarmt. Een feestelijk en ritueel moment waarin de vader iets zegt in de geest van; “Son, I give you the four directions, as no one knows where your path will end.”


BRON: Uit verzamelde bronnen en zelfstudie.

Zelfspot

Ken je dat; dat je iemand heel goed weet te vertellen wat ze moeten doen of laten wanneer hun lichaam aangeeft dat 'genoeg'ook echt GENOEG is geweest...maar dan vervolgens zelf niet naar je eigen advies luistert?
Ik herken het in ieder geval héél erg!

Levend met Chronische pijn, voortkomend uit een spannende combinatie van Fibro-nog-wattus, Endo-nog-iets, Stress componenten, een aandenken aan het kleine-beestje-met-enge-ziekte en een 'Vooral doorgaan'- complexiteit, loop je dagelijks tegen 'ik weet het wel, maar doe het niet' oneliners van jezelf aan.

Al zou ik ze op elke muur, spiegel en deur schrijven, dan nog staat de 'negeer-modus' overuren te draaien. Ergens hoor je het koelingssysteem oververhit raken, merk je dat kabeltjes loslaten en benedendeks het water aardig hoog staat...maar dan verbaas je jezelf er tóch over dat iemand ergens roept; 'Hé jij! Je zinkt!'

'Nee hoor' hoor je jezelf dapper terug roepen. 'Het gaat nog wel. Ik ga gewoon minder hard roeien en dan komt het allemaal goed.'
Vermoedelijk roep ik dat nog steeds wanneer ik op de bodem van deze zee van ongemak gestrand ben. Om vervolgens dan ook wel een manier te vinden om 'Vooral door te gaan' Ik zal me toch verdorie niet laten kisten! Ik ben een vechter! Een doorzetter! Mij krijgen ze niet zo snel klein!
En ineens is het beeld daar; een flits van herkenning en in gedachten het beeld van de arm- en beenloze ridder op het bruggetje van "Monty Python, and the holy grail"! Stug volhoudend dat hij nog steeds kan vechten! - zie je wel; ik wéét het wel!

Aan je glimlach en hoofdknikken merk ik al dat dit jou totaal niet bekend voorkomt. Verdikkie! Ben ik toch weer de enige idioot hier!

Wat doe jij dan in zo'n geval? Luister jij braaf naar mijn advies om een paar stappen terug te nemen? Je grenzen aan te geven? Eerst aan jezelf te denken, want de wereld draait ook wel door zonder jou?
Goed voor jou!

Misschien kan je dan ergens een microfoon opscharrelen, een versterker en een misthoorn en het mij ook zachtjes in mijn oor tetteren? Stuur daarna even een elektricien die de kabels in mijn hoofd opnieuw komt aanleggen, een monteur die de zenuwkabels doorlicht, een bouwvakker die ook handig is met emotie-lekkages en iemand die over voldoende kennis beschikt inzake autistische ezels die geen andere uitwegen vinden dan door die betonnen muur van zelf-ontkenning. Bedankt!

Het Zilveren Pad - Amber P. Brejaart