December 2022

Blijk ik nog steeds een blog te hebben! Hoe is het mogelijk...juist nu ik er aan dacht er misschien weer eens eentje op te starten! Bladerend door de oude stukjes tekst is het best grappig te zien hoeveel ervan nog is gebleven en welke herinneringen ze oproepen! Het is een paar jaar 'stil' geweest hier...er kwam iets tussen dat we de 'corona-jaren' zullen noemen. De hele wereld lag stil, ons leven lag stil, dus waarom mijn blog ook niet? Ja toch? Maar stiekem bleef het ondergronds borrelen, ik dook een depressie en een overgang in die ik heb gebruikt om eindelijk eens tijd en aandacht aan mijzelf te besteden. Ondertussen ook besloten om me niet langer tegen te laten houden door wat 'hoort' of wat er 'verwacht wordt' van me en mijn spontaniteit de ruimte te geven. De beste beslissing ooit. Al heeft het heel wat lichamelijke reacties uitgelokt. Want met alle stress en spanning die vrij kwam, kwamen ook de negatieve gedachten en gevoelens, de lichamelijke verkramping en het besef dat ik afgelopen tien tot twintig jaar alleen maar overleefd had, maar vergeten was te leven. Zodoende op een motor gestapt, mijn rijbewijs gehaald en mijn eerste eigen motor aangeschaft. Wat een wereld ging er voor me open! Voor het eerst in mijn leven heb ik zoiets als 'vrijheid' ervaren, maar vooral omdat ik mijn spontaniteit, mijn gevoel en mijn eigen verlangen volgde! Met die eerste stappen heb ik een deur geopend naar veel meer. Afgelopen twee jaren waren een aaneenschakeling van dingen die ik nog nooit gedaan had maar altijd graag eens had willen doen! Ik confronteer mezelf met mijn angsten en bedenk mezelf dan; als ik op een dag op mijn sterfbed lig en ik heb dit NIET Gedaan, zou ik er dan spijt van hebben? Als het antwoord JA is, dan doe ik het, hoe eng het ook is. Of het nu gaat over mijn hart, op een motor stappen, zeilen, werk of iets anders...Ik moet voor mezelf en mijn eigen geluk opkomen. Nee heb ik al, JA kan ik alleen maar zelf creëren :) Krijg ik daarmee alles wat ik voor ogen heb? Nee. Maar ik kom wel een heel eind. Ik heb geen geheimen meer. Niet voor mezelf en niet voor een ander. Ik maak van mijn hart niet langer een moordkuil. Als ik iets wil dan ga ik er voor, als ik iets niet wil, dan geef ik het gewoon open en eerlijk aan. Als ik om iets of iemand geef, dan zal die het weten ook. Ik steek geen tijd meer in dingen die van me verwacht worden tenzij ik daar zelf nut van in zie en ik stop mijn energie in die dingen waar ik zelf voor de verandering blij van word en energie van krijg. Alleen dat levert al zo veel op! Toch blijft het gevoel 'een nutteloos bestaan te leiden' kleven, en dat is irritant. Misschien komt het omdat ik altijd voor iets of iemand geleefd heb, anders dan mijzelf. Ik moet mijn hensentjes nog leren dat 'leven voor mijzef' vele malen nuttiger is dan wat het daarvoor deed. Al zou ik een levensreisgenoot plezierig vinden, (geluk deelt zich immers graag, zéker als het met iemand is waar je veel om geeft); ik vermaak me heel goed alleen. Toch is dat 'alleen zijn' soms wel eenzaam, en zo nu en dan wat deprimerend. Maar ik ben kieskeurig; dus blijft mijn hart waar het is en ik waar ik ben...onderweg naar mijn eigen 'ze leefde nog lang en gelukkig' :) en aldoende zoef ik het jaar uit en start ik in 2023 met mijn blog nieuw leven inblazen. Tenminste; dat is mijn voornemen. Eens zien wat daar van komt! Fijne feestdagen en op naar een nieuw jaar en nieuwe avonturen!