Achter de schermen spelen veel zaken waar slechts mijn 'inner cirkle' weet van heeft, en zelfs die weten lang niet alles, maar dat hoeft ook niet. Mensen die mij echt kennen weten het, accepteren het en zijn degenen die mij steeds weten te motiveren op de momenten dat zelf een geboren optimist als ik het even niet meer ziet. Helaas is dit een euvel waar veel mensen met een niet zichtbare chronische aandoening mee lopen. Ik schrijf voor hen, opdat zij herkenning en mogelijk inspiratie vinden. Ook schrijf ik voor al diegenen die naar mij kijken met een regelmatige "what the f*k?" blik of gevoel. Niet omdat ik mij beklagen wil over mijn dagelijkse realiteit, maar juist omdat het mijn realiteit is waar ik elke keer opnieuw toch kritisch, objectief en met een vlaag van galgen humor naar moet kijken :P
"Goh, wat zie je er goed uit!' word ik enthousiast begroet, wetend dat ik aan het revalideren ben. "Dank je" antwoord ik "maar schone schijn. Wat een glimlach en een beetje make-up wel niet kan doen :) " Maar ik erken het masker en het toneelspel waar mensen dagelijks tegen aan lopen. Een masker en toneel dat ik niet slechts speel om anderen niet op te zadelen met de pijn en zorgen die ik heb, maar ook (en misschien zelfs wel vooral) om mijzelf te activeren en motiveren me te richten op de mooie kanten van het leven.
Achter de schermen bestaat mijn waarheid echter uit vallen, opkrabbelen, evalueren, herscheppen, activeren en motiveren. Denk je net weer opgekrabbeld te zijn en je leven opnieuw onder de loep genomen te hebben, weg gestreept te hebben wat je niet meer kan en je ingesteld op hetgeen je nog wel kan...wordt je weer onderuit geschopt en begint het feest opnieuw. Voor de buitenwereld lijkt het alsof je jezelf gedachteloos werpt op tal van leuke plannen om deze vervolgens een paar maand later even zo eenvoudig weer te laten wegwaaien.
In werkelijkheid gaat daar een heel proces mee gepaard. Een proces van bij elkaar rapen wat er over is, je focussen op iets dat energie geeft en wat je nog wél kan. Vervolgens ontdekken dat het bij de eerst volgende lichamelijke mankement, hoe graag je ook wil en hoeveel je er ook in steekt, niet meer lukt. Soms zijn het maar kleine dingen en soms ook niet. Je doorgaat dan een proces van afwachten (misschien moet ik gewoon weer opknappen en gaat het daarna wel beter), loslaten (het ziet er naar uit dat er weer nieuwe klachten zijn die blijvend zijn die maken dat je moet loslaten), verdriet (omdat je weer een droom en hoop moet laten gaan), hergroeperen (oke, wat kan ik dan nog wél en wat wil ik?), een nieuw doel vinden dat je plezier en energie brengt (gelukkig kan ik dit nog wel! Jodelie!)
En ja, zo'n doel is noodzakelijk! Het is het anker in de toekomst, hetgeen je helpt jezelf door de ellende te trekken, je reddings-koord op de momenten dat je lijkt te verdrinken. Hoewel je in het NU leeft, elke dag neemt zoals deze komt, je dag probeert uit te stippelen met de kleine clustertjes energie die je hebt en met de oprechte wil om toch redelijk 'normaal' te kunnen functioneren (je bent immers nog geen 90!), heb je iets nodig om naartoe te leven. Zonder dat is de taart niet meer dan een taartbodem.
Helaas komt het leven zelf ook niet zonder hobbels en stoten. Is je lichamelijke feestje het enige, dan is het nog te doen, maar helaas spelen in het leven van een alleenstaande mama meer problemen die op zichzelf al energie vreters zijn. Zo heb ik er zelf momenteel nog vier van die energie-vreters bij. Alles behalve de ideale situatie dus want bij een aantal heb je zelf de touwtjes in handen, bij anderen niet. Helaas...
Het nadeel van dit toneel is dat er tegen veel onbegrip, aannames en drogbeelden van anderen aangelopen worden die 1. de situatie niet kennen, 2. al klaar staan met een eigen mening zonder alle in- en outs te kennen, 3. oordelen en handelen op basis van aannames en onvermogen zich in te leven. Voordeel is echter dat je leert om drastisch te zijn. Jezelf toe te staan los te laten wat alleen energie vreet maar niet geeft. Je leert wie er om jou heen zijn om 'jou' en niet om wat je hen te bieden of te brengen hebt. Je leert welke zaken belangrijk zijn en welke bijzaak. Je leert ook veel over jezelf, je eigen kracht, je eigen kunnen, je valkuilen en je eigen grenzen.
Wat houd het momenteel voor mij concreet in? Na de laatste operatie zijn er weer nieuwe dingen bij gekomen waarmee ik rekening zal moeten houden. Mijn handen blijven trillen, wat mij dwingt te overwegen weer een droom los te moeten laten. Mijn Tattoo spullen heb ik dus maar even stofvrij opgeborgen in de hoop dat het slechts voor een periode is. Mijn reguliere werk kan ik niet meer doen omdat het 95% computerwerk geworden is afgelopen jaren ik dat geen 28 uur per week kan volhouden. Er zal dus gekeken moeten worden naar andere werkzaamheden en ik durf als kostverdiener niet te denken aan het "wat nu als dat er niet is?" Dat zal zorg voor dan zijn. Ik ga er van uit dat in zo'n grote organisatie vast wel werk voor mij gevonden kan worden. Ondertussen vragen thuis de nodige zaken mijn dringende aandacht en heb ik afgelopen drie maand voor de zoveelste keer een lijst moeten opmaken van de dingen die ik nog wel kan, wat ik nog graag wil en binnen mijn vermogen liggen. Afgelopen maanden heb ik niet alleen hard getrokken aan een lijf dat blijft bokken, maar ook aan mijn emoties en gedachten die wilden luisteren naar de negatieve spiraal die in mijn nek hijgt. Er zijn dingen om mij heen weg gevallen en omgevallen, maar uiteindelijk ten goede en ik verdom het mijn levenslust in de ring te gooien! De glimlach heb ik gelukkig nog op mijn gezicht weten te houden, mijn gedachten richt ik op datgene waar ik echt happy van wordt en we zien het wel weer tegen de tijd dat we weer opnieuw het leven onder de loep moeten nemen. Zolang ik niets anders kon dan bankhangen heb ik de boeken geschreven die ik al zo lang op de plank had liggen, en nu ik weer met mondjes maat actief kan zijn, richt ik me op zaken die mijn aandacht verdienen en daarnaast hetgeen ik liefst doe.
Deze LevensReiziger reist verder langs haar pad. Vallen en opstaan is niet erg, zolang je de moed niet verliest, geniet van het pad, de omgeving en de mooie ontmoetingen en plekken waar het je heen voert! Neem je angst, kwetsbaarheid en onmacht liefdevol in je armen. Geniet van de mooie dingen in het leven want die zijn er, ondanks alle tegenslagen, nog altijd meer dan genoeg! Het leven is meer dan het leven waard zolang je het maar durft te leven! Jij bent de regisseur van jouw eigen leven, blijf trouw aan jezelf, volg je eigen dromen en verlangens naar eigen kunnen en laat een ander bepalen of zij een rol willen spelen in jouw film of er van weglopen. Dat is het enige advies dat ik je kan geven omdat het tevens het enige advies is waar ik zelf gehoor aan zal geven :) Blijf jezelf uitdagen en motiveren!
Ik ben misschien een optimist en een 'dromer', maar kijk naar wat ik allemaal toch maar mooi doe ondanks de pijnstillers, de dingen die ik niet kan en al de dingen die ik achter de coulissen probeer te verbergen :p Daar ben ik best trots op en heb in de planning staan dat nog héél lang te blijven ook! Ik hoop dat, als je dit leest en herkent, hetzelfde zal doen <3
Liefs!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten